[AU Fic]Bidder From The Dark[XS,D18] 9

posted on 23 Jun 2009 20:41 by disaster-ridden

แหะๆๆ ตอยคอมเม้นไม่มีเวลาอย่างแรงวันนี้มาเร็วมากตอน 9 แหะๆๆๆๆๆๆ

งั้นเหมือนเดิมค่ะ! คำผิด ภาษา เน่าเมินไปสักนิดนะค่ะ

Title: (AU Fic) Bidder From The Dark
Author: ~So~Kiss~
Pairing: XS หลัก , D18 รอง
Rating: PG-13 - NC-??
Comment : Dark (พยายามจะนะคะ และอีกหลายแนว) ย้ำว่าจะพยายามแต่งดาร์ก และจะพยายามแต่ง NC ให้ได้ สาบานว่าจะไม่รั่วด้วยคะถึงจะหวานแหว๋ว....ต่จะพยายามแต่งดาร์ก...(ถึงพลอตมันจะดูออกว่ารู้ก็เหอะOTLเจ็บช้ำจริงๆไอพลอย

บทที่ 9 Converse (สนทนา)

คำพูดของชายชราเหมือนจะสร้างความตกใจให้กับคนรอบข้างเป็นอย่างมาก มีเพียงชายคนเดียวที่ยังนิ่งเงียบ

เขารู้อยู่แล้วว่าคนพวกนี้มาก็ด้วยเพราะเหตุผลนี้......

.....และยังไงก็ตามการหมั้นของเขาก็ไม่มีวันที่เกิดขึ้นเด็ดขาด.....

“ยังพูดตรงๆเหมือนเดิมนะ พอสเวโซ่เรื่องการหมั้นนั้นเป็นเรื่องที่คุณ เออออเพียงคนเดียวเสียมากกว่า” แซนซัสยังคงรักษามารยาทไว้โดยที่ยังมือที่จะเอาแก้วสุราในมือปาไปโดนคนตรงหน้า

“เรื่องนี้เจ้าคงไม่คิดอย่างนั้นแน่ได้คุยกับพ่อของเจ้าแล้วหวังว่าเจ้าคงทำตามคำสั่งที่พ่อเจ้าทิ้งไว้ให้ก็คือ หมั้นกับแคร์รอลลูกสาวฉันซะ” เสียงของชายชรายังยืนยันคำเดินว่ายังต้องการให้ร่างสูงหมั้นกับลูกสาวของตน

“ถึงเจ้ายังจะบอกว่ายังไง คำของพ่อเจ้า เจ้าก็ควรทำตามซะแซนซัส”

“คิดว่าจะเอาเรื่องคำพูดในอดีตมา คุยกับฉัน”

“แล้วคิดว่าฉันจะทำตามหรือไงไอสวะ” ร่างสูงตอบกลับไปด้วยความโกระนัยน์ตาสีโกเมนเริ่มแสดงว่าเกรี้ยวกราดมากกว่าเก่า

“เจ้าไม่เคยคิดเลยหรือไง พ่อของเจ้าเป็นคนที่รักษาสัญญามากขนาดไหนแต่กับเจ้าดันจะผิดคำพูดที่พ่อเจ้าทิ้งไว้ไม่คิดถึงพ่อของเจ้ามั่งเลยหรือไงแซนซัส” พอสเวโซ่พูดออกมาภายในหัวกำลังคิดว่าตนถือไพ่เหนือกว่าอีกฝ่าย

“อะไรๆก็ คำว่าพ่อ ไอแก่นั้นแกคิดว่าฉันจะสนใจคำพูดของมันที่พูดกับแกหรือไง”

“แซนซัสนี้เจ้า” ชายชรากล่าวอย่างตกใจทันที่ทีได้ยินประโยดที่ร่างสูงตอบกลับมา

“ท่านแซนซัสค่ะ คือถ้าท่านไม่สนใจหรือใส่ใจในคำพูดของท่านพ่อแล้วหละก็ก้ได้โปรดเห้นใจดิฉันหน่อยเถอะนะค่ะตอนนี้ใครๆต่างก็คิดว่าฉันหมั้นกับท่านไปแล้วถ้าให้กลับไปบอกทุกคนว่าฉันไม่ได้มีคู่หมั้นมันจะเสื่อมเสียขนาดไหนทุกคนก็ต้องคิดว่าดิฉันไม่ดีพอจนต้องโดนถอดหมั้นไป” แคร์รอลพยายามพูดชักจูงให้แซนซัสรู้สึกสงสารตน

“......................” แต่งสิ่งที่ตอบกลับมามีแต่ความเงียบ

“ท่านแซนซัส......หรือดิฉันไม่ดีพอหรือค่ะ ไม่ดีพอที่จะสู้คนๆนั้นได้ คนที่ท่านกักขังได้ด้านบนนั้นดิฉันคงสู้คนๆนั้นไม่ได้ เค้าคนนั้นเป็นคนสำคัญของท่านนี้นะ” เสียงของหญิงสาวเริ่มกลับมาแข็งกระด้างอีกครั้ง

“ฉันไม่รู้ว่าเธอพูดอะไร แคร์รอล ลอนเนอร์ ถ้ายังไม่อยากให้ฉันอารมณ์เสียไปมากกว่านี้ก็หุบปากของเธอไปซะ” เรียบของร่างสูงตอบกลับมานิ่งๆ

“ฉันไม่เงียบหรอกค่ะ จนกว่าท่านจะตอบกลับมาว่ามันเป็นเรื่องจริงหรือไม่จริงตามที่ดิฉันบอกไป ว่าคนๆนั้นเป็นคนสำคัญของท่าน” แคร์เริ่มไม่สนใจสิ่งรอบข้างตอนนี้เธอต้องการเพียงคำตอบที่ออกมาจากปากของร่างสูงเท่านั้น

“ลูกแคร์ เงียบก่อนให้พ่อคุยกับแซนซัส ให้จบเสียก่อนแคร์รอล” ผู้เป็นพ่อเริ่มใส่อารมณ์กับลูกสาวก่อนจะหันกลับไปสนทนากับร่างสูงที่นั่งนิ่งอีกครั้ง

“งั้นฉันจะถามต่อ เด็กสาวที่อยู่ในห้องนั้นเจ้ากักไว้ทำไม”

“พอสเวโซ่ฉันจำได้นะว่าเราไม่ได้คุยเรื่องๆนี้” เสียงของแซนซัสตอบด้วยน้ำเสียที่สะใจเล็กๆก่อนที่จะตอบกลับไปให้ผู้สูงวัยกว่าทราบ “คนๆนั้นไม่ใช่ผู้หญิงอย่างที่แกเข้าใจสักหน่อยพอสเวโซ่และฉันก็ไมได้ขังอะไรเจ้านั้นก็แค่เก็บของของฉันให้มันดีก็เท่านั้น”

แซนซัสกระตุกยิ้มออกมาเล็กน้อย

มันซึ่งคิดว่าจะควบคุมเขา..แต่กลับโดนเขาคุมเกมส์ทั้งหมดไว้...

ไม่รู้เลยหรือไงว่าฝีมือมันคนละชั้นกันไอสวะ....

“มีอะไรต้องการที่จะรู้อีกไหมหละ พอสเวโซ่”

“ถ้าเจ้ายังจะให้ฉันถามฉันก็ขอยืนยันว่าให้เอาเจ้านั้นออกไป” ชายผู้สูงวัยทำท่าทางตกใจเมื่อได้ยินว่าคนที่เค้าคิดว่าเป็นหญิงสาวกลับเป็นชายหนุ่มและตัวเขาก็เป็นพวกมีเซ้นส์ดีเสียด้วยว่า ชายคนนั้นจะทำให้เขาต้องเสียแผนบางแผนไป

“ฉันคิดว่าคงไม่ต้องทำตามที่บอกหรอกนะในเมื่อมันเป็นของของฉันแกก็ไม่มีสิทธ์ที่จะสั่งอะไร และฉันก็ไม่จำเป็นต้องทำตามที่แกบอก” แซนซัสยังพูดกวนประสาทชายผู้สูงวัยกว่าเป็นระยะๆ

นัยน์ตาสีโกเมนจ้องดูบุคคลสองคนเบื้องหน้า ท่าทีที่ทั้งสองเหมือนจะผ่ายแพ้ในเกมส์ที่พวกตนสร้าง

“ต้องการที่จะถามอะไรอีก พอสเวโซ่ตอนนี้ฉันรู้สึกชักจะสนุกขึ้นมาเสียแล้วต้องการที่จะรู้อะไรอีกไหมหละตอนนี้ฉันพร้อมที่จะตอบเต็มที่” การเล่นเกมส์ที่เขาไม่มีวันพ่ายแพ้ให้กับพวกที่อ่อนหัดตรงหน้า

ตอนนี้ทั้งสองคนรู้แล้วว่าทำไม….ทำไม.....

หลายๆคนถึงกล่าวว่าชายผู้นี้หน้ากลัว....

หลายๆคนถึงกล่าวว่าชายผู้นี้เป็นคนๆเดียวที่ไม่กล้าที่จะต่อกรด้วย…

หลายๆคนถึงกล่าวว่าชายผู้นี้ไม่มีทางยอมที่จะเสียเปรียบใคร....

หลายๆคนเลือกที่จะเกรงกลัวและยอมชายคนนี้....

เพราะชายคนนี้ไม่เคยสนใจใครนอกจากตนเองและทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นของตน....

ชายที่ปกครองคนทุกคนให้อยู่ภายใต้ความเกรงกลัวในอำนาจ.....

“เงียบทำไมหละไม่คิดจะถามอะไรแล้วเหรอไง” ร่างสูงทวนคำถามใส่ฝ่ายตรงข้าม

“ไม่มี งั้นฉันกับลูกขอตัวไปพักผ่อนก่อนแล้วพรุ้งนี้ฉันกับลูกจะกลับปราสาท แต่เจ้าก็ควรพักผ่อนด้วยแซนซัส” พอสเวโซ่กล่าวพร้อมลากลูกสาวของตนขึ้นไปยังห้องที่ทางปราสาทจัดเตรียมไว้ให้

โดยทิ้งให้ที่กำลังจะหลุดหัวเราะให้ท่าทีของสองพ่อลูก

“เชิญหวังว่าพรุ่งนี้คงจะกลับไปได้แล้วนะ ก็หมดเรื่องที่จะถามแล้วนี้” ร่างสูงยังพูดทิ้งให้ให้คนสองคนที่กำลังเดินไปขึ้นไปทางด้านบนของปราสาท

.............................................................................................

“บอส ทำไมบอสไม่จัดการซะเลยหละเจ้าชายไม่ชอบคนพวกนั้นเลย” เบลฟากองเดินเข้ามาหาผู้เป็นนายหลังจากที่รอให้ทั้งสองคนขึ้นไปด้านบนเรียบร้อยแล้ว

“แกคิดว่าจัดการมันตอนนี้จะสนุกหรือไง” แซนซัสหันไปตอบเบลขณะที่กำลังยกแก้วสุราขึ้นมาดื่มต่อ

“ถ้าแกคิดว่ามันยังไม่สนุกพ่อก็รอเวลาเล่นพวกมันไปซะดีกว่า”

“บอสถ้าบอสไม่มาเจ้าชายจะตัดมือไอแมลงสาบนั้นแล้วนะ บังอาจทำร้ายพี่ของเจ้าชาย” เบลฟากองนึกย้อนกลับขณะที่พอสเวโซ่กำลังตบร่างบางที่ไม่รู้เรื่องราวอะไร

“ฉันไมไดห้ามให้แกตัด แต่แกควรคิดว่าถ้าแกตัดมือไอสวะนั้นมันจะเกิดอะไรขึ้นแกก็ควรที่จะจำไว้ในสมองด้วยไอสวะเบล”

“รับทราบบอสแต่ให้เจ้าชายไปเล่นกับสคอวโล่ได้ไหมอ่ะ เจ้าชายอุตส่าห์มาขออนุญาตบอสเลยนะนี้”

ร่างสูงหันไปมองเบลขณะที่กำลังนั้นโยนมีดพกของตนเล่น

“ถ้าแกไม่ไปทำอะไรมันนอกเหนือจากที่แกบอกก็ ตามใจแก”

“รับทราบบอส รับรองเจ้าชายไม่ทำอะไรสคอวโล่หรอกน่าเพรารู้ว่า สคอวโล่อะของของบอสเจ้าชายไม่แกล้งหรือทำอะไรหรอกน่า”

“เจ้าชายไปไสคอวโล่แล้วกันน้า” หลังจากที่เบลพูดเสร็จ ก็รีบพุ่งตัวขึ้นไปชั้นบนทันทีโดยที่ไม่สนใจผู้เป็นนายที่นั่งคิดเรื่องอะไรบางอย่างอยู่

........................................................................................................

“โว้ยยยยย ไอบ้านั้น นี้มันเรื่องอะไรกันว่ะ” หลังจากที่ทุกคนออกไปนอกห้อง สคอวโล่นั่งเรียบเรียงเหตุการณ์ ทั้งหมดที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่

เขานอนอยู่ดีๆ ก็มี ผู้หญิงที่ไหนไม่รู้เข้ามาในห้องโวยวายใส่เขาแล้วโกรธเขาด้วยเรื่องอะไรก็ไม่รู้ ร้องกรี๊ดจนคนข้างล่างขึ้นมาด้านบนจนเต็มห้องไปหมด แถมโดนไอแก่ที่ไหนไม่รู้ มาตบหน้าจนชา

แต่ถึงยังไงมันก็ไม่เท่าที่......

ไอเจ้านั้นมันพูดเอาแต่ใจตัวเองแบบนั้นออกมา ไอบ้าเอ้ย…….

“แกขัดคำสั่งฉัน เพราะแกให้คนอื่นแตะต้องร่างกายของแก ที่มันเป็นของของฉันไงไอสวะ”

“อย่าให้ใครแตะของๆฉันอีกจำใส่สมองไว้ไอสวะ”

โว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!

พูดเอาแต่ใจตัวเองที่สุด คำก็ของของมันสองคำก็ของของมัน ไอหน้าบากเอ้ย

มันมาสั่งอะไรแบบนี้มันเป็นเจ้าของชีวิต เขาหรือไงกันว่ะ

ติดใจที่สุดคือ มันก็มีคู่หมั้นแล้วจะมาอะไรกับเขาหนักหนาแถม ปล่อยให้คู่หมั้นตัวเองมามาหาเรื่องคนอื่นอีกดูแลไม่มีดี แล้วยังจะปล่อยให้มันมาหาเรื่องเขาอีก

มาอยู่ที่นี้ไอคนบ้านนี้มันสร้างเรื่องไม่เว้นแต่ละวัน มีแต่เรื่องสรรหากันสร้างมาเรื่องให้เขาจริงๆ ตั้งแต่วันแรกยันวันนี้มันจะมีวันไหนบ้างไหมที่เขาไม่มีเรื่อง

อารมณ์เสียชะมัด....

ร่างบางนั่งใช้ความคิดเรียบเรื่องราวได้ไม่นานก็มีเสียงเปิดประตูห้องดังขึ้นมาอีกครั้ง

“สคอวโล่ เจ้าชายขอบอสมาเล่นกับสคอวโล่ได้แล้วนะ” เบลฟากองพูดขึ้นทันทีที่เปิดประตูเข้ามาในห้อง

“บอกแค่นี้ก็ออกไปซะ เบลฉันจะนอน” สคอวโล่หันไปคุยกับเบลเพียงครู่เดียวก็ทิ้งตัวลงไปนอน

“สคอวโล่ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลย เจ้าชายอุตส่าห์ไปขอบอสนะว่าจะมาเล่นกับสคอวโล่อ่ะ” ถึงสคอวโล่จะล่มตัวลงไปนอนเบลก็ยังพะเน้าพะนอให้ร่างบางลุกขึ้นมาเล่นกับตนอยู่ดี

“ไอเล่นกับแม่คู่หมั้นอะไรนั้นสิ อย่างน้อยยัยนั้นก็น่าจะใกล้ชิดแกมากกว่าฉัน”

“พรุ่งนี้ พวกนั้นมันก็จะกลับไปแล้วเจ้าชายจะเล่นอะไรหละ แถมเจ้าชายไม่ชอบขี้หน้ายัยนั้นอย่างแรงอยู่กับสคอวโล่สบายใจกว่าเยอะ” เบลพูดสวนออกมาโดยไม่ฟังร่างบางพร้อมกระโดดขึ้นไปนอนกอดร่างบางที่กำลังเคลิ้มที่จะหลับบนเตียง

“เจ้าชายของนอนกับสคอวโล่นะ ราตรีสวัสดิ์สคอวโล่เจ้าชายนอนแล้ว” เบลพูดพลางรีบก้มหน้าก้มตามนอนหลับทันทีโดยไม่สนเสียงโวยวายใดๆของสคอวโล่

‘โวยไอเด็กเวร มันนี้หละตัวสร้างเรื่องตัวต้นๆเลย’

แต่สคอวโล่ก็โวยวายได้เพียงไม่นานความเหนื่อยอ่อนเข้าครอบคลุมจนเผลอหลับไป

‘แหม สคอวโล่แกล้งนิดแกล้งหน่อยก็โวยวายซะแล้วอย่างนี้เจ้าชายเลยชอบแกล้งไง’ เบลนึกพลางลึกตัวออกจากเตียงหลังจากที่แกล้งสคอวโล่จนหน่ำใจเป็นที่เรียบร้อย

“ราตรีสวัสดิ์จริงๆแล้วสคอวโล่หวังว่าคงไม่เจออะไรอีกนะ” เบลหันมาพูดใส่คนที่นอนหลับพร้อมเปิดประตูห้องออกไปทางด้านนอกของห้อง

...............................................................................................

“เก็บของ พวกแกรีบเก็บเข้าสิฉันจะกลับปราสาทแล้ว” แคร์รอลพยายามเร่งให้ทุกๆคนเก็บของของเธอเข้าไปในกระเป่าให้เร็วที่สุด

เธอไม่ใช่โง่พอที่จะไม่รู้อะไรในเรื่องที่สนทนากันเมื่อวาน

เธอรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้ต้องการที่จะหมั้นหรือแต่งงานกับเธอสักนิดเดียว

“พ่อค่ะลูก.......”

“แคร์รอลตอนนี้กลับปราสาทเราไม่ตั้งหลักกันก่อนดีกว่ายังไงพ่อก็จะต้องทำให้ลูกได้หมั้นและแต่งงานกับแซนซัสแน่นนอนลูกไม่ต้องห่วง” พอสเวโซ่พูดกันลูกสาวของตน

เขาไม่คิดว่าตอนที่ถือไพ่เหนือกว่าอย่างเขาจะแพ้.....

คนที่เขาคิดว่าไม่มีทางที่จะเอาชนะตัวเขาเองได้ แต่เขากลับพ่ายแพ้อย่างหมดท่า โดยที่ฟังคำพูดของคนๆนั้นแค่นั้นเอง

“ลูกแคร์เรียบร้อยหรือยังลูก เราต้องกลับกันแล้วพ่อสั่งให้คนเตรียมรถม้าไว้เรียบร้อยแล้วนะเร็วหน่อยลูก” ผู้เป็นพ่อหันไปเร่งลูกสาวของตนให้รีบเก็บข้าวของให้เร็วขึ้นกว่าเดิม

“ค่ะท่านพ่อ”

เมื่อทั้งสองเก็บข้าวเสร็จก็เตรียมตัวเดินทางออกไปจากปราสาทโดยที่ไม่มีใครสนใจคนทั้งคู่สักคนเดียว

.......................................................................................................

“บอสสสสสสส วันนี้ปราสาทเราสงบสุขแล้วน้า” เบลทักร่างสูงที่กำลังเดินลงมาทางด้านล่างของปราสาท

แต่ร่างสูงหันไปตอบรับได้การะกระตุกยิ้มเพียงเล็กน้อยก่อนจะเดินไปนั่งบนโซฟาพร้อมกางหนังสือพิมพ์อ่านอย่างสบายใจ

“บอสสคอวโล่ขี้บ่นอะตอนเจ้าชายไปนอนกอด สคอวโล่บ่นใส่เจ้าชายใหญ่เลย” หยังกะสคอวโล่เป็นแม่ของเจ้าชายเลย

ก็นานแล้วที่ไม่มีใครกล้าดุเจ้าชายสักคนเดียวเลยนี้นา แต่ก็ยกเว้นบอสไว้คนหละนะ

“หึ....” มีเพียงเสียงตอบกลับมาของร่างสูงอย่างเบาโดยไม่สนใจอะไรเด็กชายที่กำลังพูดถึงร่างบางที่กำอยู่ด้านบนของปราสาทอย่างออกอรรถรส

...........................................................................................................

......มาคิดๆดูแล้วจริงเขาก็ควรจะมีอะไรตกลงกับไอเจ้าหน้าบากนั้น....

แต่เขาโดนจับตัวมาโดยที่ไม่ได้อยากมาเอง พอรู้สึกตัวเขาก็โดนโยนใส่กรงแล้วโดนลากออกมาประมูล

แถมถูกโดนประมูลโดยไอบ้านี้....

“โว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!!!!!!!! ปวดหัวโว้ยยยยอะไรมันหนักนาว่ะเนี่ยยยยคิดไม่ออกเลยโว้ย” เสียงร้องของสคอวโล่ดังลงไปด้านหลังจนคนที่กำลังสนทากันอยู่ตกใจในเสียงที่ร่างบางร้องออกมา

“....เจ้าชายว่า ยัยนั้นแต่แต่มีคนมาส่งเสียงแทนยัยนั้นแล้วหละบอส” เบลหยุดเรื่องกำลังพูดคุยกับผู้เป็นนายเปลื่ยนไปสนทนาเรื่องของเจ้าของต้นเสียงร้องเมื่อสักครู่

“บอสเจ้าชายห่วงสคอวโล่อะ ไปดูกันน่ะๆๆๆๆๆ” หลังจากที่เสียงร้องของสคอวโล่ดังออกมาเป็นระยะ จนเบลทนไม่ใหวจึงอ้อนให้ผู้เป็นนายขึ้นไปดูสคอวโล่พร้อมกันตน

“น่ะบอสเจ้าชายขอ” เบลพูดพร้อมลากร่างสูงขึ้นไปยังห้องต้นเสียงร้องที่เกิดขึ้นโดยที่ไม่ฟังคำสั่งตอบรับใดๆจากผู้เป็นนาย

“บอสอะไม่ห่วงสคอวโล่มั่งเลยหรือไง ร้องดังออกขนาดนั้น”

“แล้วเรื่องอะไรที่ฉันต้องห่วงมัน ในเบื่อมันควรจะดูแลตัวเองให้ดีเพราะ ชีวิตมันไม่ใช่ของมันแล้ว เพราะมันเป็นของฉัน”

ร่างสูงเงียบเสียงลงพร้อมเปิดบานประตูห้องนอนของสคอวโล่เพื่อเข้าไปทางด้านใน

ภายในห้องทั้งคู่พบร่างบางที่กำลังนั่งโวยวายคนเดียวอยู่บนเตียงพร้อมหมอนที่ลงไปนอนกองอยู่บนพื้น

สคอวโล่หันไปมองบุคคลทั่งคู่ที่ยืนอยู่หน้าประตู

“เข้ามาทำไมวะไอพวกนี้ไม่เห็นเหรอไงคนกำลังอารมณ์ไม่ดีอยู่” เขามาทั้งๆที่เขากำลังคิดหาวิธีหนีออกไปจากที่นี่อยู่เนี่ยได้แล้วแบบนี้มันจะคิดออกได้ยังไงหละว่ะ

“สคอวโล่อะ ทำไมเจ้าชายจะเข้ามาในห้องนี้ไม่ได้หละปราสาทเป็นบ้านของเจ้าชายนะทุกห้องเจ้าชายเข้าได้หมด” เบลตอบออกไป แต่สายตาของสคอวโล่ไม่ได้อยู่ที่ร่างโปรง แต่กลับไปจ้องมองร่างสูงแทน

“แกไม่ต้องตอบหรอก ฉันก็รู้ยังไงแกก็บอกว่าจะเข้าห้องไหนก็ได้เพราะที่นี้เป็นของของแกสินะ” สคอวโล่พูดเสียงประชดประชันร่างสูงที่กำลังยืนจ้องตนเองอยู่

“เหมือนแกจะลืมอีกอย่างว่าฉันก็เป็นเจ้าของแกด้วยไอสวะเพราฉะนั้น แกอยู่ที่ไหนเจ้านายของแกก็ต้องอยู่ด้วย”

“แกไม่ใช่เจ้านายฉันโว้ย”

“ทำไมจะไม่ใช่ไอสวะฉันซื้อแกมาดังนั้นแกก็เป็นของฉันและฉันก็เป็นเจ้านายแก”

“ฉันไม่ได้สมัครให้ให้โดนขายนี้หว่าไอบ้า” ร่างบางยังไม่ยอมแพ้ที่จะหยุดโวยวาย

“งั้นแกสนใจมา พนันกับฉันไหมหละไอหน้าบาก” สคอวโล่ยื้นข้อเสนอให้ร่างสูงที่กำลังโกรธ

“ฉันจะเล่นกับแกโดยที่ให้แกปล่อยฉันไป ในเวลา 1 วันถ้าแกตามฉันเจอฉันจะยอมแกถ้าแกตามฉันไม่เจอแกก็ปล่อยฉันไปซะ”

.............................................................................................

..................TBC..................